Γιατί πολυθεϊσμός

 

Υπάρχει το σύμπαν, αλλά υπάρχουν και τα ξεχωριστά ποικίλα ουράνια σώματα. Υπάρχει η ανθρωπότητα εν γένει, αλλά υπάρχει και ο κάθε άνθρωπος ξεχωριστά, η ανθρώπινη ατομικότητα. Και όπως υπάρχει η έννοη δύναμη που κινεί την κάθε ανθρώπινη ατομικότητα, έτσι και κάθε άλλη ατομικότητα, κάθε μορφής και κάθε επιπέδου, κυβερνάται από το δικό της ατομικό νου, που την ωθεί προς την εξέλιξή της και την εναρμονίζει με τους υπολοίπους εν χορώ νόες εντός του όλου. Το όλον μπορεί, λοιπόν, να είναι ενιαίο και εναρμόνιο, αλλά αποτελείται από ατομικότητες. Γιατί “Εν το Παν”, που είναι μεν Εν ως προς την αρμονική του κίνηση και εξέλιξη, αλλά δεν παύει να είναι και το Παν ως προς την ποικιλομορφία και τις επιμέρους όψεις και προσωπικότητές του. Και το όλον, τόσο το φυσικό όσο και το νοητό, αλλά και το νοερό, ένθεον είναι και έννοο.

Η δογματική προσκόλληση, όμως, στο Εν σε κάνει, λοιπόν, να μη βλέπεις πια τη σύνθεση και τη συναρμογή αυτού ακριβώς του Ενός, οπότε το Εν που εσύ αντιλαμβάνεσαι είναι ένα Εν χωρίς ταυτότητα, αφύσικο, τερατώδες και εχθρικό τελικά, επειδή ό,τι άγνωστο και απρόσιτο εκλαμβάνεται, βεβαίως, ως εχθρικό.

 

Πολύτιμα αξιώματα - αιώνιες αλήθειες

 

“Πας Θεός είναι αγαθός, δεν υπόκειται σε πάθη, είναι αμετάβλητος^ διότι παν το μεταβαλλόμενον καθίσταται είτε καλύτερο είτε χειρότερο^ αλλά εάν καταστεί χειρότερο, τότε μετέρχεται προς το κακό, και εάν καταστεί καλύτερο, τούτο σημαίνει ότι αρχικώς ήταν κακό.” (Σαλούστιος, “Περί Θεών και Κόσμου”)

 

“Δεν υπάρχει ως ενδεχόμενο το μεν όλο να είναι θείον, τα δε μέρη του να μην είναι θεία.” (Κέλσος, “Αληθής λόγος κατά Χριστιανών”)

 

“Ο Θεός είναι τα πάντα και τα πάντα δύναται. Και τα πάντα από κείνον είναι γεμάτα και αυτός μόνο είναι άξιος μελέτης αξιόλογης και τιμής μακαρίας.” (Ιάμβλιχος, “Περί Μυστηρίων ή περί θεουργίας”)

 

“Η κάθε πρόγνωση και η κάθε πράξη έργων αιωνίων, έργο των Θεών είναι και δεν επιτελείται ούτε εξαιτίας της ανάγκης, ούτε γι’ άλλες ανθρώπινες αιτίες, αλλά για αιτίες που μόνο οι Θεοί γνωρίζουν.” (Ιάμβλιχος, “Περί Μυστηρίων ή περί θεουργίας”)

 

“Οι ουσίες των Θεών δεν επλάσθησαν, επειδή ό,τι υπάρχει αιωνίως ουδέποτε γεννάται.” (Σαλούστιος, “Περί Θεών και Κόσμου”)

 

“Οι Θεοί δεν αποτελούνται από σώματα, γιατί οι δυνάμεις των σωμάτων είναι ασώματες.” (Σαλούστιος, “Περί Θεών και Κόσμου”)

 

“Οι Θεοί διαχέουν προς όλους τα αγαθά τα προερχόμενα από τα αισθητά, τις νοητές όμως αλήθειες μόνο στους έμφρονες τις χορηγούν.” (Σαλούστιος, “Περί Θεών και Κόσμου”)

 

“Ποιος Θεός δίδει κάτι με την απαίτηση να λάβει πίσω; Γιατί η απαίτηση είναι δείγμα ότι κάποιος έχει ανάγκη, αλλά καμιά ανάγκη δεν έχει ο Θεός”. (Κέλσος, “Αληθής λόγος κατά Χριστιανών”)

 

“Το θείον έργον ούτε αυτόματα γίνεται (γιατί ό,τι αυτόματο είναι και αναίτιο και βεβαίως βρίσκεται σε αταξία), ούτε είναι απότοκο κάποιας ανθρώπινης αιτίας.” (Ιάμβλιχος, “Περί Μυστηρίων ή περί θεουργίας”)

 

“Αργά αλέθουν οι μύλοι των Θεών και στα παιδιά των παιδιών, που πολύ αργότερα θα γεννηθούν, το αποτέλεσμα θα φανεί.” (χρησμός του Κέλσου για την εποχή μας από το έργγο του “Αληθής λόγος κατά Χριστιανών”)

 

Η τεράστια αξία του τελέσματος

 

Πέρα από τη διανοητική άσκηση την οποία πρέπει αδιάκοπα να επαναλαμβάνουμε ώστε να εναρμονιζόμαστε με το Θείον, πολύ πιο ισχυρούς δεσμούς αποκτούμε με τους Θεούς μέσω του τελέσματος, που είναι το μόνο που επιτυγχάνει την καθάρση της ψυχής, ενώ έχει παράλληλα τη δύναμη να “ξεκλειδώνει” τις ανώτερες πνευματικές δυνάμεις του ανθρώπου, οι οποίες συνήθως παραμένουν εν ληθάργω στα πιο σκοτεινά και αποξεχασμένα μέρη του μυαλού.

Ο Πρόκλος, στο “Περί Προνοίας” έργο του μάς λέει: “Όταν παράγεται ιερατικό έργο, διαλύονται οι απόρροιες όσων μας βλάπτουν, καθώς χρησιμοποιείται από εμάς η συνέργεια των δυνάμεων εκείνων οι οποίες μας ωφελούν”. Για να γίνει όμως αυτό, θα πρέπει ο ιερουργός να γνωρίζει την ορθή χρήση των ενεργειών που εκλύονται κατά την ιεροπραξία, έτσι ώστε το αγαθόν έργον να επι-τελείται. Γι’ αυτό το τέλεσμα, η τέλεια δράση, η εκπλήρωση του έργου που οδηγεί στην τελείωση, φέρνει απο-τέλεσμα. Χωρίς την τελεστική, δεν υπάρχει θρησκεία, όπως και χωρίς την πράξη, η θεωρία μένει νεκρό γράμμα.

Όσο για κείνους που ισχυρίζονται ότι οι φιλοσοφούντες δεν έχουν ανάγκη από το τελετουργικό στοιχείο για να γνωρίσουν την αλήθεια -και ισχυρίζονται μάλιστα ότι η τελετουργία με όλα τα αρχέτυπα, τα δρώμενα και τα σύμβολα που χρησιμοποιεί είναι κάτι άχρηστο, αν όχι επικίνδυνο!- θα τους δώσουμε την απάντηση που δίνει ο Ιάμβλιχος: “Τι εμποδίζει τους θεωρητικώς φιλοσοφούντες να επιτύχουν τη θεουργική ένωση με τους Θεούς; Ακόμη και αν εμείς δεν το καταλαβαίνουμε, τα ίδια τα σύμβολα από μόνα τους επιδρούν και παράγουν το οικείο προς αυτά έργο και η άρρητη δύναμη των Θεών στους οποίους αυτά ανήκουν αναγνωρίζει τις οικείες εικόνες από μόνη της και όχι επειδή διεγείρεται από τη δική μας νόηση. Κι αυτό γιατί δεν είναι φυσικό τα περιέχοντα να είναι μέσα στα περιεχόμενα, ούτε τα τέλεια μέσα στα ατελή, ούτε και το όλον να ανακινείται από τα μέρη.” Και συνεχίζει πιο κάτω, συμπληρώνοντας: “Αλλά ποτέ δεν θα επιτευχθεί η δραστική ένωση (ανθρώπου-θείου) χωρίς βεβαίως και τη γνώση, καθώς δεν μπορεί χωρίς αυτήν να υπάρξει ταυτότητα.”

 

Πλήρης ανάπτυξη της αρχαίας ελληνικής κοσμοαντίληψης και της θεουργίας μας γίνεται στο θερινό τεύχος (αρθ. 8) του περιοδικού “Φιλοσοφία ζώσα”, που θα κυκλοφορήσει στα περίπτερα Αθηνών περί τα τέλη Ιουνίου και στην επαρχία τον Αύγουστο.